هنگام که ان یگانه رعنا زد و رفت....

جاتون خالی بهشت زهرا, قطعه شهدا . میون قطعه ها قدم میزدم ونگاه می کردم اونا هم نگاه می کردند اما چشای همشون یه حس خاصی داشت دقت کردم اشتباه نمی کردم حس ترحم بود . ترحم به یه غرق شده ی بدبخت تو امواج متلاطم دنیا , این دنیای کثیف و فانی ....                                                                                                   امانه,... انگار یه حس دیگه بود حسی از جنس امید .حس نجات غریقی که بخواد یه غرق شده رو نجات بده .حس امید و زندگی ......                                                ای شهدا مارو هم ببرید....

/ 0 نظر / 25 بازدید