اینکه اینجا اینچنین تنها شده کام او با تربت ما وا شده

خواب دیدم ، خواب اینکه مرده ام 

          خواب دیدم خسته و افسرده ام

                     روی من خروارها از خاک بود

                               وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت

         گور کن سنگ لحد را گل گرفت

                   بالش زیر سرم از سنگ بود

                            غرق وحشت ،سوت و کور و تنگ بود

ناله می کردم و لیکن بی جواب

         تشنه بودم ، تشنه ی یک جرعه آب

                  خسته بودم هیچکس یارم نشد

                           زان میان یک تن خریدارم نشد

هر که آمد پیش حرفی راند و رفت

             سوره ی حمدی برایم خواند و رفت

                    نه شفیعی ، نه رفیقی ، نه کسی

                                   ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از راه ، نزدم دو ملک 

تیره شد در پیش چشمانم فلک

               یک ملک گفتا بگو نام تو چیست ؟

                آن یکی فریاد زد رب تو کیست ؟

ای گنهکارِ ، سیه دل ، بسته پر

        نام اربابان خود یک یک ببر

              در میان عمر خود کن جستجو

                          کارهای نیک و زشتت را بگو

گفتند :" عمر خویش را کردی تباه

نامه ی اعمال خود کردی سیاه

                     ما که ماموران حق داوریم ،

                     ما تو را سوی جهنم می بریم"

دیگر آنجا عذر خواهی دیر بود

        دست و پایم در غل و زنجیر بود

                نا امید از هر کجا و دلفِکار

                       می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد

از جنان ، درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان

      نور پیشانیش فوق کهکشان

           چشمهایش زندگانی می سرود

                درد را از قلب آدم می زدود

                     گیسوانش شط پر جوش و خروش

                          در رکابش قدسیان حلقه به گوش

                                صورتش خورشید بود و غرق نور

                                      جام چشمانش پر از شرب طهور

                               لب که نه ، سر چشمه ی آب حیات

                         بین دستش کائنات و ممکنات

                 خاک پایش ،  تربت عرش برین

        طره ای از گیسویش ، حبل المتین

بر سرش دستار سبزی بسته بود

    در دلم ، مهرش عجب بنشسته بود

         در قدو م آن نگار مه جبین

              از جلال حضرت عشق آفرین

                    دو ملک سر را به زیر انداختند

                           بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت ، داشتند این زمزمه :

" آمده اینجا حسین فاطمه "

صاحب روز قیامت آمده

     گوئیا بهر شفاعت آمده

            سوی من آمد ، مرا شرمنده کرد

                 مهربانانه به رویم خنده کرد

                      گفت : " آزادش کنید این بنده را

                            خانه آبادش کنید این بنده را

                                  اینکه اینجا اینچنین تنها شده ،

                                       کام او با تربت ما واشده

                                    مادرش اورا به عشقم زاده است

                           گریه کرده بعد ، شیرش داده است

                  بارها بر من محبت کرده است

          سینه اش را وقف هیئت کرده است

اینکه می بینید در شور است و شین

   ذکر لالائیش بوده یا حسین ( ع )

       دیگران غرق خوشی و هلهله

             دیدم او را غرق شور و هروله

                  با ادب در مجلس ما می نشست

                       او به عشق من سرِ خود را شکست

                            سینه چاک آل زهرا ( س ) بوده است

                  چای ریز مجلس ما بوده است

        خویش را در سوز عشقم آب کرد

عکس من را بر دل خود قاب کرد

    اسم من راز و نیازش بوده است

          خاک من مهر نمازش بوده است

                پرچم من را به دوشش می کشید

                     پا برهنه در عزایم می دوید

                           اقتدا بر خواهرم زینب نمود

                                گاه می شد صورتش بهرم کبود

                                       بارها لعن امیه کرده است

                                         خویش را وقف رقیه کرده است

                                   تا که دنیا بوده ، از من دم زده

                              او غذای روضه ام را هم زده

                       او که در پیش شما گردیده بد

               جسم و جانش بوی روضه می دهد

        حرمت من را به دنیا پاس داشت

ارتباطی تنگ با عباس داشت

   نذر عباسم به تن کرده کفن

        روز تاسوعا شده سقای من

               گریه چون کرده برای اکبرم

                    با خود او را نزد زهرا ( س ) می برم

                         هر چه باشد او برایم بنده است

                               او بسوزد صاحبش شرمنده است

                                   در مرامم نیست او تنها شود

                                         باعث خوشحالی اعداء شود

                                  در قیامت عطر و بویش می دهم

                           پیش مردم آبرویش میدهم

                  باز بالاتر به روز سرنوشت،

           می شود همسایه ی من در بهشت

     آری آری هر که پا بست من است

نامه ی اعمال او ، دست من است 

/ 0 نظر / 7 بازدید